Marit (verloskundige) 

Klantverhaal

“Door een beetje ademruimte kreeg ik de grip op mijn leven terug”

Marit (32) is verloskundige in een maatschap. Ondanks de hoge werkdruk en de vele nachtdiensten vindt ze dat ze het mooiste werk van de wereld heeft. Toch zat haar iets dwars. “Het had niet zozeer te maken met mijn baan”, benadrukt ze. “Het was een opstapeling van gebeurtenissen in mijn privé-leven die ervoor zorgden dat ik ‘overliep’. Ongemerkt. Want dat het me allemaal te veel werd, ontdekte ik pas toen ik op een dag zomaar de straat overstak en bijna door een auto werd geschept. Dat was voor mij echt een eyeopener. Ik had het al maanden druk met mijn werk, jonge kinderen, een verhuizing én een ernstig ziek familielid, en dat ging me natuurlijk niet in de koude kleren zitten. Maar daar op straat kwam pas écht het besef dat ik het op emotioneel vlak allemaal niet meer kon bolwerken. In die staat kun je in een verantwoordelijke functie als verloskundige niet functioneren. Daarom besloot ik een stapje terug te doen.”

Marit had een arbeidsongeschiktheidsverzekering. “Ik twijfelde echter heel erg of ik Interpolis in zou schakelen. Ik was immers niet ziek en ik dacht dat ik het misschien ook zelf wel op kon lossen. Toch waagde ik er een telefoontje aan. Een gouden greep, vind ik nu. Want bij Interpolis boden ze een luisterend oor, hadden ze begrip voor me én was er de overtuiging dat mijn situatie wel degelijk om actie vroeg. Er werd van alles in het werk gesteld om te voorkomen dat ik er op termijn langdurig met een burn-out uit zou liggen.”

"Interpolis zorgde bijvoorbeeld voor een tijdelijke uitkering, waardoor ik een waarneemster in kon huren. Zij en de leden van de maatschap namen mij ongeveer 50 procent van mijn werk uit handen. En een arbeidsdeskundige vanuit Interpolis stond paraat om me te begeleiden. Het eerste gesprek was confronterend, want ineens was er iemand die zei: ‘Inderdaad, jij kunt in deze situatie niet fulltime werken. Jij gaat een stap terug doen en wij gaan je begeleiden bij het weer rustig aan opbouwen." Dat was emotioneel, maar tegelijkertijd ook een enorme opluchting.”

“Ik voerde een aantal maanden gesprekken met mijn arbeidsdeskundige en kreeg adviezen en opdrachten mee. Zo vroeg hij me bepaalde boeken te lezen; iets waar ik in de hectiek van alledag normaal gesproken nooit uit mijzelf aan was begonnen. En hij verzamelde spreuken voor me die op mij van toepassing waren. Het was allemaal erg persoonlijk, maar ook heel simpel en ontzettend waardevol voor me.”

Marit leerde ook om energievretende gebeurtenissen om te buigen in iets wat energie oplevert. “Een mooi voorbeeld is het plotselinge vertrek van mijn poetshulp, in de periode dat ik aan mijn herstel werkte. Ik vond het een enorme tegenvaller dat ik al dat schoonmaakwerk nu ook zelf zou moeten doen. Maar mijn arbeidsdeskundige liet me de andere kant van de medaille zien; het geld dat ik nu uitspaarde, kon ik aan een tripje met mijn kinderen naar de dierentuin besteden. Of ik kon er een keertje van uit eten gaan. Hij heeft gelijk gekregen; van zulke dingen ‘voor mijzelf’ krijg ik inderdaad energie.”

“Door de ademruimte die ik van Interpolis kreeg, kreeg ik de grip op mijn leven terug”, vertelt Marit nu. “En dus kon ik na een half jaar weer fulltime aan het werk. Heel erg fijn, want ik ben niet voor niets onderneemster; ik wíl werken. Ik neem nu trouwens wel makkelijker dan voorheen een dag vrij en ik blijf de ‘energievreters’ in mijn dagelijks leven consequent met ‘energiebrengers’ compenseren. Ik sta dan ook steviger in mijn schoenen en kan heftige gebeurtenissen beter aan. Want die heftige gebeurtenissen, die zijn er nog steeds. Zo heb ik opnieuw te maken met een ernstig ziek familielid. Ik durf te stellen dat ik zonder de hulp van Interpolis nu echt met een burn-out thuis zou zitten.”