René (tandarts)

Klantverhaal

“Ik leer te focussen op wat nog wél lukt”

Het is inmiddels 4 maanden geleden dat er operatief een tumor uit de arm van René (53) werd verwijderd. De vooruitzichten zijn positief; hij hoeft niet meer terug te komen voor een nabehandeling en hij kan zijn arm weer goed bewegen. Maar sinds de operatie zit hij beduidend minder lekker in zijn vel. “Ik merk bijvoorbeeld dat ik erg moe ben. Ik slaap ’s nachts prima, dat is het probleem niet, maar ik ga tegenwoordig ook overdag regelmatig even onder zeil. Dat vind ik vervelend.”

René heeft naar zijn zeggen ook een kort lontje sinds zijn operatie. “Ik word snel boos, wat spanningen binnen mijn gezin oplevert. De relatie met mijn vrouw is goed, maar staat de laatste tijd wel wat onder druk door alle gebeurtenissen. En de hele situatie van minder werken frustreert me, want ik ben geen stilzitter. Ik zou het liefst weer volledig aan het werk zijn. Ik baal er dan ook ontzettend van dat dat nog niet is gelukt; op dit moment kom ik nog niet verder dan halve dagen werken…”

René is tandarts en heeft een eigen praktijk met 4 werknemers. “Ik vind het erg lastig om de controle uit handen te geven waar het mijn bedrijf betreft. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het verantwoordelijkheidsgevoel dat ik naar mijn onderneming, werknemers en patiënten toe voel. En ik ben ook gewoon ongeduldig van aard.” Hij kan zijn situatie maar moeilijk verkroppen. “Ik voel weerstand als ik denk aan hoe het nu is. En ik ben eerlijk gezegd bang dat ik nooit meer de oude word.”

Erover praten vond René altijd oncomfortabel en moeilijk. Iets wat naar zijn idee vooral met zijn nuchterheid te maken had. René heeft contact opgenomen met een specialist van HANDS. Het advies was om vooral te focussen op wat nog wél lukt. “In het begin had ik grote moeite met dat advies en raakte ik er zelfs geëmotioneerd door. Want ik ben altijd zó’n positief persoon geweest, maar de omstandigheden maakten het gewoon ontzettend moeilijk om optimistisch te blijven.”

De specialist van HANDS verwees hem door naar een coach om gesprekken over zijn situatie te voeren. “Ik merk dat ik mij na ieder gesprek wat rustiger voel. Want waar ik steeds enorm veel druk op mijzelf legde door alleen maar te focussen op zo snel mogelijk weer aan het werk gaan, legt mijn coach de nadruk op acceptatie van mijn situatie. Ook bespraken we de reden achter mijn altijd bezig willen zijn. En de grenzen die ik moet leren stellen, en de voordelen van ontspanning naast mijn werk. Het blijft dan overigens niet bij praten; we hebben nu bijvoorbeeld heel concreet een planning met sportmomenten en wandelsessies gemaakt. Ik ben blij dat ik die gesprekken aangegaan ben; ze helpen me vooruit. Ondanks mijn nuchtere instelling heb ik dan ook besloten om er mee door te gaan.